De tweede dag begint een stuk beter. De slaap was goed en de zenuwen zijn al wat minder. Vandaag voel ik me rustiger en klaar voor een nieuwe werkdag. Off we go!<\/p>\n\n\n\n
Omdat ik de auto gisteravond al van de laadpaal heb gehaald, hoef ik niet ver te lopen. Bovendien heb ik deze keer zelfs aan mijn koffie gedacht. Dat wordt straks onderweg lekker wakker worden met een warme koffie in de hand.<\/p>\n\n\n\n
Zodra ik inlog op de boordcomputer, verschijnt de route van vandaag. Toevallig mag ik mijn eerste kindje van gisteren weer ophalen. Dat voelt vertrouwd. Wanneer ik aankom, staat hij al enthousiast te wachten. Het blijft leuk om te zien hoe blij kinderen kunnen zijn als ze je herkennen.<\/p>\n\n\n\n
Daarna rijd ik door naar het tweede adres. Van tevoren kreeg ik al het advies om even te bellen. Volgens de planning heb ik vijftien minuten speling, maar ik ben dertien minuten te vroeg. Wanneer ik de vader aan de lijn krijg, zegt hij dat zijn kind pas om 7.15 uur mag worden opgehaald. Ik leg uit dat ik wat speling heb, maar hij blijft erbij dat het niet eerder mag. Daarom meld ik bij de centrale dat het kindje vandaag niet meegaat.<\/p>\n\n\n\n
Even later, net voor ik bij kindje drie arriveer, krijg ik via de centrale te horen dat ik kindje twee t\u00f3ch moet ophalen. Dus rijd ik eerst langs nummer drie, en ga daarna terug voor nummer twee. Vervolgens rijd ik snel door naar kindje vier en vijf.<\/p>\n\n\n\n
Gelukkig kan ik de eerste op tijd afleveren. De nummers twee, drie en vier gaan naar dezelfde school, wat de rit iets makkelijker maakt. De laatste lever ik precies af op het moment dat de bel gaat. Net op tijd! Daarna geef ik aan de centrale door dat kindje twee voortaan al vanaf 7.00 uur opgehaald kan worden. We zullen morgen zien of dat beter loopt.<\/p>\n\n\n\n
Na de schoolritten krijg ik een WMO-ritje. Het adres ligt in een U-vormige straat, wat altijd wat lastig is. Volgens Google Maps zou ik via de verkeerde kant rijden, dus kies ik voor de andere ingang. Terwijl ik rustig wil inparkeren, hoor ik plots een geluid dat ik nooit hoop te horen: schraaaaaap<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Ik stap uit en zie tot mijn schrik krassen op een geparkeerde auto. \u201cO nee, dat heb ik weer,\u201d denk ik. Daarna breng ik de dochter zonder verdere problemen naar haar bestemming. Vervolgens bel ik mijn raadgever en later de garage voor advies. Hij zegt dat ik foto\u2019s moet maken van de bus en van de schade aan de andere auto.<\/p>\n\n\n\n Omdat mijn bus behoorlijk vies is, rijd ik eerst even door de wasstraat. Zo kan ik beter zien wat er echt beschadigd is. Tot mijn opluchting blijkt na het wassen dat er bijna niets meer te zien is. Toch maak ik netjes foto\u2019s van beide voertuigen.<\/p>\n\n\n\n Aangezien ik in de buurt ben en dringend naar het toilet moet, besluit ik even terug te gaan naar de basis. Daarin de buurt zet ik de bus meteen aan de laadpaal. Binnen praat ik kort met de planning en mijn raadgever over het ongelukje. Ik laat de foto\u2019s zien en vertel wat er is gebeurd.<\/p>\n\n\n\n Wanneer ik zeg dat ik even ga plassen en daarna terugkom, hoor ik ze lachen: Na het gesprek loop ik weer terug naar mijn eigen bus. Inmiddels is het alweer bijna tijd om de kindjes van school te halen.<\/p>\n\n\n\n Bij de school sta ik te wachten en klets even met een collega. Terwijl we praten, zegt hij: \u201cGoh, je antenne staat krom.\u201d Ik kijk even en denk: dat kan er ook nog wel bij vandaag.<\/em> Ik maak er snel een foto van, zodat ik het later kan doorgeven.<\/p>\n\n\n\n Zodra de kinderen instappen, is de bus meteen vol leven. Daarna rijd ik door naar de volgende school om nog een kindje op te halen. Vervolgens haal ik de laatste op. Helaas is het deze rit wat minder gezellig. Het laatste kindje heeft een pesthumeur, en dat werkt aanstekelijk. Al snel is het nog onrustiger in de bus.<\/p>\n\n\n\n Ik probeer rustig te blijven, maar op een gegeven moment moet ik mijn stem iets verheffen. Mijn handen gebruiken is natuurlijk geen optie, dus rijd ik gewoon iets sneller door om iedereen veilig en op tijd thuis te brengen.<\/p>\n\n\n\n Eenmaal klaar met de rit bel ik mijn raadgever. \u201cHelp, wat moet ik hiermee?\u201d vraag ik. \u201cIk wil geen gescheld in mijn bus.\u201d Daarna leg ik mijn telefoon aan de kant, eet wat en plof op de bank. Wat een dag! Er zat van alles in: stress, een kras, drukte \u00e9n veel leermomenten. E\u00e9n ding is zeker: elke dag in dit werk brengt weer iets nieuws.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De tweede dag begint een stuk beter. De slaap was goed en de zenuwen zijn al wat minder. Vandaag voel ik me rustiger en klaar voor een nieuwe werkdag. Off we go! Omdat ik de auto gisteravond al van de laadpaal heb gehaald, hoef ik niet ver te lopen. Bovendien heb ik deze keer zelfs aan mijn koffie gedacht. Dat wordt straks onderweg lekker wakker worden met een warme koffie in de hand. Zodra ik inlog op de boordcomputer, verschijnt de route van vandaag. Toevallig mag ik mijn eerste kindje van gisteren weer ophalen. Dat voelt vertrouwd. Wanneer ik aankom, staat hij al enthousiast te wachten. Het blijft leuk om te zien hoe blij kinderen kunnen zijn als ze je herkennen. Daarna rijd ik door naar het tweede adres. Van tevoren kreeg ik al het advies om even te bellen. Volgens de planning heb ik vijftien minuten speling, maar ik ben dertien minuten te vroeg. Wanneer ik de vader aan de lijn krijg, zegt hij dat zijn kind pas om 7.15 uur mag worden opgehaald. Ik leg uit dat ik wat speling heb, maar hij blijft erbij dat het niet eerder mag. Daarom meld ik bij de centrale dat het kindje vandaag niet meegaat. Even later, net voor ik bij kindje drie arriveer, krijg ik via de centrale te horen dat ik kindje twee t\u00f3ch moet ophalen. Dus rijd ik eerst langs nummer drie, en ga daarna terug voor nummer twee. Vervolgens rijd ik snel door naar kindje vier en vijf. Gelukkig kan ik de eerste op tijd afleveren. De nummers twee, drie en vier gaan naar dezelfde school, wat de rit iets makkelijker maakt. De laatste lever ik precies af op het moment dat de bel gaat. Net op tijd! Daarna geef ik aan de centrale door dat kindje twee voortaan al vanaf 7.00 uur opgehaald kan worden. We zullen morgen zien of dat beter loopt. Een onverwachte kras Na de schoolritten krijg ik een WMO-ritje. Het adres ligt in een U-vormige straat, wat altijd wat lastig is. Volgens Google Maps zou ik via de verkeerde kant rijden, dus kies ik voor de andere ingang. Terwijl ik rustig wil inparkeren, hoor ik plots een geluid dat ik nooit hoop te horen: schraaaaaap. Ik stap uit en zie tot mijn schrik krassen op een geparkeerde auto. \u201cO nee, dat heb ik weer,\u201d denk ik.Bij het huis waar ik moet zijn, vraag ik of de auto van hen is. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Ik bied meteen mijn excuses aan en samen met de moeder bekijken we de schade. Gelukkig kunnen we met een doekje bijna alle krassen wegpoetsen. Alleen van dichtbij zie je nog iets. Voor de zekerheid laat ik mijn naam en telefoonnummer achter, zodat ze me kunnen bereiken als er nog iets blijkt. Daarna breng ik de dochter zonder verdere problemen naar haar bestemming. Vervolgens bel ik mijn raadgever en later de garage voor advies. Hij zegt dat ik foto\u2019s moet maken van de bus en van de schade aan de andere auto. Omdat mijn bus behoorlijk vies is, rijd ik eerst even door de wasstraat. Zo kan ik beter zien wat er echt beschadigd is. Tot mijn opluchting blijkt na het wassen dat er bijna niets meer te zien is. Toch maak ik netjes foto\u2019s van beide voertuigen. Even terug naar de basis Aangezien ik in de buurt ben en dringend naar het toilet moet, besluit ik even terug te gaan naar de basis. Daarin de buurt zet ik de bus meteen aan de laadpaal. Binnen praat ik kort met de planning en mijn raadgever over het ongelukje. Ik laat de foto\u2019s zien en vertel wat er is gebeurd. Wanneer ik zeg dat ik even ga plassen en daarna terugkom, hoor ik ze lachen:\u201cJe stond op de laadpaal waar je uitleg kreeg. Hoe ben je dan hier gekomen?\u201dIk antwoord lachend: \u201cGewoon lopend. Het was iets verder dan gedacht, met de auto was het maar een klein stukje.\u201d Na het gesprek loop ik weer terug naar mijn eigen bus. Inmiddels is het alweer bijna tijd om de kindjes van school te halen. Drukke middag op de terugweg Bij de school sta ik te wachten en klets even met een collega. Terwijl we praten, zegt hij: \u201cGoh, je antenne staat krom.\u201d Ik kijk even en denk: dat kan er ook nog wel bij vandaag. Ik maak er snel een foto van, zodat ik het later kan doorgeven. Zodra de kinderen instappen, is de bus meteen vol leven. Daarna rijd ik door naar de volgende school om nog een kindje op te halen. Vervolgens haal ik de laatste op. Helaas is het deze rit wat minder gezellig. Het laatste kindje heeft een pesthumeur, en dat werkt aanstekelijk. Al snel is het nog onrustiger in de bus. Ik probeer rustig te blijven, maar op een gegeven moment moet ik mijn stem iets verheffen. Mijn handen gebruiken is natuurlijk geen optie, dus rijd ik gewoon iets sneller door om iedereen veilig en op tijd thuis te brengen. Eenmaal klaar met de rit bel ik mijn raadgever. \u201cHelp, wat moet ik hiermee?\u201d vraag ik. \u201cIk wil geen gescheld in mijn bus.\u201dHij raadt me aan om een mail te sturen met wat er precies is gebeurd. Dat doe ik zodra ik thuis ben. Ook nog even een mail met de foto’s naar de garage. Daarna leg ik mijn telefoon aan de kant, eet wat en plof op de bank. Wat een dag! Er zat van alles in: stress, een kras, drukte \u00e9n veel leermomenten. E\u00e9n ding is zeker: elke dag in dit werk brengt weer iets nieuws.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,5],"tags":[],"class_list":["post-785","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-persvv","category-wmo"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/785","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=785"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/785\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":786,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/785\/revisions\/786"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=785"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=785"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beroepsverhalen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=785"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Bij het huis waar ik moet zijn, vraag ik of de auto van hen is. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Ik bied meteen mijn excuses aan en samen met de moeder bekijken we de schade. Gelukkig kunnen we met een doekje bijna alle krassen wegpoetsen. Alleen van dichtbij zie je nog iets. Voor de zekerheid laat ik mijn naam en telefoonnummer achter, zodat ze me kunnen bereiken als er nog iets blijkt.<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\nEven terug naar de basis<\/h3>\n\n\n\n
\u201cJe stond op de laadpaal waar je uitleg kreeg. Hoe ben je dan hier gekomen?\u201d
Ik antwoord lachend: \u201cGewoon lopend. Het was iets verder dan gedacht, met de auto was het maar een klein stukje.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\nDrukke middag op de terugweg<\/h3>\n\n\n\n
Hij raadt me aan om een mail te sturen met wat er precies is gebeurd. Dat doe ik zodra ik thuis ben. Ook nog even een mail met de foto’s naar de garage.<\/p>\n\n\n\n