Voor de afwisseling stond vandaag weer eens een dienst op de brug op het programma. Dat vind ik altijd leuk, want hoewel het werk op de bediencentrale mij goed bevalt, heeft het werken op locatie toch iets bijzonders.<\/p>\n\n\n\n
Zoals altijd was ik ruim op tijd aanwezig. Tien minuten voor aanvang van mijn dienst kwam ik aan bij de brug. Alleen viel me direct iets op: het was verdacht stil. Geen collega’s, geen beweging, helemaal niets.<\/p>\n\n\n\n
Omdat ik ervan uitging dat iedereen elk moment kon arriveren, besloot ik rustig af te wachten. Terwijl ik rondkeek, zag ik dat er een watersysteem op de brug was aangesloten.<\/p>\n\n\n\n
Dat is ongetwijfeld nodig vanwege het warme weer. De voorspellingen gaven temperaturen van 25 tot 26 graden aan en een brug die de hele dag in de volle zon ligt, kan behoorlijk warm worden en dus ook flink uitzetten. Met zo’n koelsysteem voorkom je dat het staal te veel uitzet.<\/p>\n\n\n\n
Na twintig minuten wachten begon ik toch te twijfelen. Ik stuurde een berichtje naar een collega en kreeg al snel antwoord. De tijd in het rooster bleek niet te kloppen. De brug ging die dag een uur later open dan gepland dan volgens mijn dienstrooster.<\/p>\n\n\n\n
Tja, dat verklaarde een hoop.<\/p>\n\n\n\n
Met nog wat extra wachttijd voor de boeg besloot ik mezelf te vermaken door de omgeving in me op te nemen.<\/p>\n\n\n\n
Wat me vooral opviel, was hoeveel mensen voorbijliepen zonder te groeten. Voor de meeste stadsbewoners waarschijnlijk heel normaal, maar als je uit een dorp komt, voelt dat toch anders. Bij mij in het dorp groet je elkaar bijna automatisch.<\/p>\n\n\n\n
Daarnaast liep een groot deel van de voorbijgangers met een koptelefoon op of was druk aan het bellen. Daardoor ving ik af en toe flarden van gesprekken op. En eerlijk is eerlijk: sommige gesprekken waren stiekem best vermakelijk om te horen.<\/p>\n\n\n\n
Na ongeveer een uur wachten zag ik eindelijk mijn collega’s aankomen. En dat bleek meteen een leuke verrassing.<\/p>\n\n\n\n
Ik mocht vandaag samenwerken met twee gezellige collega’s, wat de sfeer direct goed maakte. Nadat we binnen waren, startten we alle systemen op en deden we onze gebruikelijke controle. Al snel zagen we dat er al verschillende boten lagen te wachten. Die hadden er duidelijk zin in. En eerlijk gezegd hadden wij dat ook.<\/p>\n\n\n\n
Terwijl we bezig waren met bruggen draaien, koffie drinken en gezellig kletsen, kwam er ineens een leuke vraag van \u00e9\u00e9n van mijn collega’s. “Kom, we gaan een brug ter plekke bedienen.” Daar hoefde ik niet lang over na te denken. “Ik ga mee!” antwoordde ik enthousiast.<\/p>\n\n\n\n
Toen we bij de brug aankwamen, ontdekte ik dat het een brug was die ik nog nooit in geopende toestand had gezien. Dat maakte het extra leuk. Bij deze brug moesten de hekken nog handmatig worden gesloten. Nadat alles veilig was afgesloten, opende mijn collega de brug en konden de wachtende schepen passeren. Het blijft indrukwekkend om zo’n grote constructie in beweging te zien.<\/p>\n\n\n\n
Toen de brug weer gesloten was, heb ik de hekkenaan mijn kant opnieuw vastgezet. Ondertussen gaf mijn collega nog wat extra uitleg en aanwijzingen, waardoor het niet alleen een leuke ervaring was, maar ook een leerzame.<\/p>\n\n\n\n
Voordat ik het wist, zat de werkdag er alweer op. Het was zo’n dag waarop alles samenkwam: mooi weer, gezellige collega’s, interessante werkzaamheden en weer iets nieuws geleerd.<\/p>\n\n\n\n
Met veel enthousiasme pakte ik aan het einde van de dag mijn tas, nam afscheid van mijn collega’s en stapte met een glimlach richting huis. Soms zijn het juist die onverwachte momenten die een gewone werkdag bijzonder maken.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Voor de afwisseling stond vandaag weer eens een dienst op de brug op het programma. Dat vind ik altijd leuk, want hoewel het werk op de bediencentrale mij goed bevalt, heeft het werken op locatie toch iets bijzonders. Zoals altijd was ik ruim op tijd aanwezig. Tien minuten voor aanvang van mijn dienst kwam ik aan bij de brug. Alleen viel me direct iets op: het was verdacht stil. Geen collega’s, geen beweging, helemaal niets. Een onverwacht uurtje wachten Omdat ik ervan uitging dat iedereen elk moment kon arriveren, besloot ik rustig af te wachten. Terwijl ik rondkeek, zag ik dat er een watersysteem op de brug was aangesloten. Dat is ongetwijfeld nodig vanwege het warme weer. De voorspellingen gaven temperaturen van 25 tot 26 graden aan en een brug die de hele dag in de volle zon ligt, kan behoorlijk warm worden en dus ook flink uitzetten. Met zo’n koelsysteem voorkom je dat het staal te veel uitzet. Na twintig minuten wachten begon ik toch te twijfelen. Ik stuurde een berichtje naar een collega en kreeg al snel antwoord. De tijd in het rooster bleek niet te kloppen. De brug ging die dag een uur later open dan gepland dan volgens mijn dienstrooster. Tja, dat verklaarde een hoop. Mensen kijken in de stad Met nog wat extra wachttijd voor de boeg besloot ik mezelf te vermaken door de omgeving in me op te nemen. Wat me vooral opviel, was hoeveel mensen voorbijliepen zonder te groeten. Voor de meeste stadsbewoners waarschijnlijk heel normaal, maar als je uit een dorp komt, voelt dat toch anders. Bij mij in het dorp groet je elkaar bijna automatisch. Daarnaast liep een groot deel van de voorbijgangers met een koptelefoon op of was druk aan het bellen. Daardoor ving ik af en toe flarden van gesprekken op. En eerlijk is eerlijk: sommige gesprekken waren stiekem best vermakelijk om te horen. Een gezellige ploeg Na ongeveer een uur wachten zag ik eindelijk mijn collega’s aankomen. En dat bleek meteen een leuke verrassing. Ik mocht vandaag samenwerken met twee gezellige collega’s, wat de sfeer direct goed maakte. Nadat we binnen waren, startten we alle systemen op en deden we onze gebruikelijke controle. Al snel zagen we dat er al verschillende boten lagen te wachten. Die hadden er duidelijk zin in. En eerlijk gezegd hadden wij dat ook. Een brug die ik nog nooit open had gezien Terwijl we bezig waren met bruggen draaien, koffie drinken en gezellig kletsen, kwam er ineens een leuke vraag van \u00e9\u00e9n van mijn collega’s. “Kom, we gaan een brug ter plekke bedienen.” Daar hoefde ik niet lang over na te denken. “Ik ga mee!” antwoordde ik enthousiast. Toen we bij de brug aankwamen, ontdekte ik dat het een brug was die ik nog nooit in geopende toestand had gezien. Dat maakte het extra leuk. Bij deze brug moesten de hekken nog handmatig worden gesloten. Nadat alles veilig was afgesloten, opende mijn collega de brug en konden de wachtende schepen passeren. Het blijft indrukwekkend om zo’n grote constructie in beweging te zien. Toen de brug weer gesloten was, heb ik de hekkenaan mijn kant opnieuw vastgezet. Ondertussen gaf mijn collega nog wat extra uitleg en aanwijzingen, waardoor het niet alleen een leuke ervaring was, maar ook een leerzame. Met een glimlach naar huis Voordat ik het wist, zat de werkdag er alweer op. Het was zo’n dag waarop alles samenkwam: mooi weer, gezellige collega’s, interessante werkzaamheden en weer iets nieuws geleerd. Met veel enthousiasme pakte ik aan het einde van de dag mijn tas, nam afscheid van mijn collega’s en stapte met een glimlach richting huis. Soms zijn het juist die onverwachte momenten die een gewone werkdag bijzonder maken.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":854,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[26,25],"tags":[],"class_list":["post-855","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-brugwachter","category-leiden"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t