Vandaag was het weer tijd voor een dienst op de brug. Toen ik binnenkwam, was het al direct gezellig druk. Er zat al \u00e9\u00e9n koffiedrinker aan tafel en terwijl ik mezelf installeerde voor de dienst, schoof ook de tweede aan.<\/p>\n\n\n\n
Gezellig natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk: koffiedrinkers kunnen soms best een kleine stoorzender zijn. Zeker als er ondertussen ook gewerkt moet worden. Gelukkig bleef het bezoek niet al te lang hangen en kon de aandacht weer volledig naar de brug en het vaarverkeer.<\/p>\n\n\n\n
Tijdens een van de spertijden besloot mijn collega even een rondje buiten te lopen. Ik bleef achter in het brugwachtershuisje en was rustig bezig toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen. Voorzichtig verscheen er een klein koppie om de hoek van de deur. Een duif.<\/p>\n\n\n\n
Het duifje keek eerst nieuwsgierig naar binnen, alsof hij wilde controleren of de kust veilig was. Toen hij blijkbaar had besloten dat er geen gevaar dreigde, stapte hij zelfverzekerd naar binnen. Daar begon hij rustig rond te wandelen. Waarschijnlijk op zoek naar iets lekkers. Ik moest er stiekem wel om lachen. Het leek alsof hij vond dat hij net zoveel recht had om binnen te zijn als wij.<\/p>\n\n\n\n
Toen mijn collega weer binnenkwam, zat onze gevederde gast er nog steeds. Alleen schrok hij zichtbaar van de plotselinge beweging. Wat volgde was een poging om zo snel mogelijk naar buiten te vliegen. Helaas had de duif daarbij \u00e9\u00e9n klein probleempje: ramen zijn voor vogels niet altijd even duidelijk zichtbaar.<\/p>\n\n\n\n
Hij vloog een paar keer tegen het glas voordat hij uiteindelijk de juiste uitgang wist te vinden. Op dat moment moest ik mezelf inhouden om niet te vragen of hij misschien een paracetamolletje nodig had. Maar voordat ik die grap kon maken, was hij alweer verdwenen. Ik hoop maar dat de hoofdpijn is meegevallen.<\/p>\n\n\n\n
Aan het einde van de dag gebeurde er nog iets wat inmiddels bijna een traditie begint te worden. Toen ik me omdraaide, zag ik ineens Gerrit (de reiger) weer zitten.<\/p>\n\n\n\n
Blijkbaar weet hij mij overal te vinden. Ik vermoed dat hij op zoek was naar een lekker visje in het water, maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Hoe dan ook, zijn aanwezigheid zorgde opnieuw voor een glimlach op mijn gezicht.<\/p>\n\n\n\n
Niet iedere werkdag zit vol grote gebeurtenissen, spectaculaire schepen of bijzondere situaties. Soms zijn het juist de kleine momenten die een dienst leuk maken.<\/p>\n\n\n\n
Een nieuwsgierige duif die op inspectie komt, een bekende gevleugelde bezoeker die weer opduikt en een paar momenten waarop je even moet lachen tijdens het werk.<\/p>\n\n\n\n
En eigenlijk zijn dat precies de dagen waar ik met veel plezier op terugkijk.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vandaag was het weer tijd voor een dienst op de brug. Toen ik binnenkwam, was het al direct gezellig druk. Er zat al \u00e9\u00e9n koffiedrinker aan tafel en terwijl ik mezelf installeerde voor de dienst, schoof ook de tweede aan. Gezellig natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk: koffiedrinkers kunnen soms best een kleine stoorzender zijn. Zeker als er ondertussen ook gewerkt moet worden. Gelukkig bleef het bezoek niet al te lang hangen en kon de aandacht weer volledig naar de brug en het vaarverkeer. Een onverwachte bezoeker Tijdens een van de spertijden besloot mijn collega even een rondje buiten te lopen. Ik bleef achter in het brugwachtershuisje en was rustig bezig toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen. Voorzichtig verscheen er een klein koppie om de hoek van de deur. Een duif. Het duifje keek eerst nieuwsgierig naar binnen, alsof hij wilde controleren of de kust veilig was. Toen hij blijkbaar had besloten dat er geen gevaar dreigde, stapte hij zelfverzekerd naar binnen. Daar begon hij rustig rond te wandelen. Waarschijnlijk op zoek naar iets lekkers. Ik moest er stiekem wel om lachen. Het leek alsof hij vond dat hij net zoveel recht had om binnen te zijn als wij. Op zoek naar de uitgang Toen mijn collega weer binnenkwam, zat onze gevederde gast er nog steeds. Alleen schrok hij zichtbaar van de plotselinge beweging. Wat volgde was een poging om zo snel mogelijk naar buiten te vliegen. Helaas had de duif daarbij \u00e9\u00e9n klein probleempje: ramen zijn voor vogels niet altijd even duidelijk zichtbaar. Hij vloog een paar keer tegen het glas voordat hij uiteindelijk de juiste uitgang wist te vinden. Op dat moment moest ik mezelf inhouden om niet te vragen of hij misschien een paracetamolletje nodig had. Maar voordat ik die grap kon maken, was hij alweer verdwenen. Ik hoop maar dat de hoofdpijn is meegevallen. Gerrit houdt alles in de gaten Aan het einde van de dag gebeurde er nog iets wat inmiddels bijna een traditie begint te worden. Toen ik me omdraaide, zag ik ineens Gerrit (de reiger) weer zitten. Blijkbaar weet hij mij overal te vinden. Ik vermoed dat hij op zoek was naar een lekker visje in het water, maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Hoe dan ook, zijn aanwezigheid zorgde opnieuw voor een glimlach op mijn gezicht. De kleine momenten maken de dag Niet iedere werkdag zit vol grote gebeurtenissen, spectaculaire schepen of bijzondere situaties. Soms zijn het juist de kleine momenten die een dienst leuk maken. Een nieuwsgierige duif die op inspectie komt, een bekende gevleugelde bezoeker die weer opduikt en een paar momenten waarop je even moet lachen tijdens het werk. En eigenlijk zijn dat precies de dagen waar ik met veel plezier op terugkijk.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":873,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[26,25],"tags":[],"class_list":["post-872","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-brugwachter","category-leiden"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t