Met een glimlach loop ik de bediencentrale binnen. De collega die mij heeft ingewerkt zit al klaar en nog voordat de dienst echt begint, weten we het allebei al: we hebben er zin in vandaag. Na een hartelijk goedemorgen en een kort praatje gaan we samen aan de slag.<\/p>\n\n\n\n
Het zijn van die diensten waarbij je voelt dat het een mooie dag gaat worden. Niet omdat je weet wat er gaat gebeuren, maar juist omdat je dat niet weet.<\/p>\n\n\n\n
Zoals zo vaak beginnen we de dienst met het bedienen van de eerste bruggen. Scheepvaart en wegverkeer vinden hun weg en alles verloopt rustig.<\/p>\n\n\n\n
Bij \u00e9\u00e9n van de bruggen sluit ik de slagbomen. Ik kijk zorgvuldig op de camera’s: geen verkeer op de weg en geen bijzonderheden op het water. Alles lijkt veilig, dus ik start de brugopening. De brug staat nog maar een centimeter of twintig open wanneer ik ineens opschrik. Er staat ineens voor de slagboom een politieauto met blauwe lampen aan.<\/p>\n\n\n\n
Op dat moment besef ik direct dat elke seconde telt. Hulpdiensten hebben vaak haast om ergens op tijd te komen en niemand wil onnodige vertraging veroorzaken. Gelukkig blijkt het schip waarvoor de brug opent een vlotte doorvaarder te zijn. De schipper vaart netjes door en ik kan de brugopening zo kort mogelijk houden.<\/p>\n\n\n\n
In gedachten stuur ik een stille wens mee: “Hopelijk zijn jullie op tijd waar jullie moeten zijn”.<\/em><\/p>\n\n\n\n Later op de dag klinkt de marifoon. Er meldt zich een schip voor een brugopening.<\/p>\n\n\n\n Wanneer ik de camera’s erbij pak, ben ik even verrast door wat ik zie. Verderop ligt inderdaad een beroepsvaartschip te wachten, maar vlak voor de brug dobbert een hele groep kleine zeilbootjes rond, begeleid door een motorboot. Dan valt het dubbeltje. Een zeilschool.<\/p>\n\n\n\n Altijd mooi om te zien hoe jong en oud leren omgaan met wind, water en zeilen. Tegelijkertijd vraagt zo’n situatie extra aandacht, zeker wanneer beroepsvaart passeert. Ik start de brugprocedure voor de beroepsvaart, maar meld via de marifoon wel aan de schipper dat er meerdere zeilbootjes in de buurt varen. De schipper bedankt voor de informatie en geeft aan extra goed op te letten. En gelukkig verloopt alles precies zoals je hoopt: rustig, veilig en met respect voor elkaar op het water.<\/p>\n\n\n\n Wanneer mijn dienst bijna ten einde loopt, krijg ik nog een oproep voor een andere brug. Ik wil net beginnen met de brugopening wanneer mijn oog op iets onverwachts valt. Bij het brugwachtershuisje zie ik twee kinderen. De \u00e9\u00e9n staat al beneden, terwijl de ander nog naar beneden klautert. Blijkbaar leek het hen een leuke plek om op te klimmen.<\/p>\n\n\n\n Via de luidspreker spreek ik hen vriendelijk toe. “Kinders, op het brugwachtershuisje klimmen is niet toegestaan.” Vrijwel direct hoor ik een zacht: “Sorry.”<\/em><\/p>\n\n\n\n En eerlijk gezegd zegt dat genoeg. Kinderen zijn nieuwsgierig en ontdekken graag de wereld om zich heen. Dat hoort erbij. Maar sommige plekken zijn nu eenmaal niet bedoeld om op avontuur te gaan. Niet omdat we flauw willen zijn, maar omdat veiligheid altijd voorop staat.<\/p>\n\n\n\n Dus bij deze nog een vriendelijke herinnering: klimmen op bruggen en brugwachtershuisjes is misschien spannend, maar vooral ook gevaarlijk.<\/p>\n\n\n\n Aan het einde van de dienst kijk ik met een tevreden gevoel terug. Van hulpdiensten en beroepsvaart tot zeilschooltjes en nieuwsgierige kinderen: geen dag op de bediencentrale is hetzelfde.<\/p>\n\n\n\n Juist die afwisseling maakt het werk zo bijzonder. En terwijl de dienst erop zit en ik mijn spullen pak, verschijnt er opnieuw een glimlach op mijn gezicht. Wat was het weer een mooie dag op de centrale.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Met een glimlach loop ik de bediencentrale binnen. De collega die mij heeft ingewerkt zit al klaar en nog voordat de dienst echt begint, weten we het allebei al: we hebben er zin in vandaag. Na een hartelijk goedemorgen en een kort praatje gaan we samen aan de slag. Het zijn van die diensten waarbij je voelt dat het een mooie dag gaat worden. Niet omdat je weet wat er gaat gebeuren, maar juist omdat je dat niet weet. Een brugopening met spoed op de achtergrond Zoals zo vaak beginnen we de dienst met het bedienen van de eerste bruggen. Scheepvaart en wegverkeer vinden hun weg en alles verloopt rustig. Bij \u00e9\u00e9n van de bruggen sluit ik de slagbomen. Ik kijk zorgvuldig op de camera’s: geen verkeer op de weg en geen bijzonderheden op het water. Alles lijkt veilig, dus ik start de brugopening. De brug staat nog maar een centimeter of twintig open wanneer ik ineens opschrik. Er staat ineens voor de slagboom een politieauto met blauwe lampen aan. Op dat moment besef ik direct dat elke seconde telt. Hulpdiensten hebben vaak haast om ergens op tijd te komen en niemand wil onnodige vertraging veroorzaken. Gelukkig blijkt het schip waarvoor de brug opent een vlotte doorvaarder te zijn. De schipper vaart netjes door en ik kan de brugopening zo kort mogelijk houden. In gedachten stuur ik een stille wens mee: “Hopelijk zijn jullie op tijd waar jullie moeten zijn”. Een klaslokaal op het water Later op de dag klinkt de marifoon. Er meldt zich een schip voor een brugopening. Wanneer ik de camera’s erbij pak, ben ik even verrast door wat ik zie. Verderop ligt inderdaad een beroepsvaartschip te wachten, maar vlak voor de brug dobbert een hele groep kleine zeilbootjes rond, begeleid door een motorboot. Dan valt het dubbeltje. Een zeilschool. Altijd mooi om te zien hoe jong en oud leren omgaan met wind, water en zeilen. Tegelijkertijd vraagt zo’n situatie extra aandacht, zeker wanneer beroepsvaart passeert. Ik start de brugprocedure voor de beroepsvaart, maar meld via de marifoon wel aan de schipper dat er meerdere zeilbootjes in de buurt varen. De schipper bedankt voor de informatie en geeft aan extra goed op te letten. En gelukkig verloopt alles precies zoals je hoopt: rustig, veilig en met respect voor elkaar op het water. Jonge avonturiers op een gevaarlijke plek Wanneer mijn dienst bijna ten einde loopt, krijg ik nog een oproep voor een andere brug. Ik wil net beginnen met de brugopening wanneer mijn oog op iets onverwachts valt. Bij het brugwachtershuisje zie ik twee kinderen. De \u00e9\u00e9n staat al beneden, terwijl de ander nog naar beneden klautert. Blijkbaar leek het hen een leuke plek om op te klimmen. Via de luidspreker spreek ik hen vriendelijk toe. “Kinders, op het brugwachtershuisje klimmen is niet toegestaan.” Vrijwel direct hoor ik een zacht: “Sorry.” En eerlijk gezegd zegt dat genoeg. Kinderen zijn nieuwsgierig en ontdekken graag de wereld om zich heen. Dat hoort erbij. Maar sommige plekken zijn nu eenmaal niet bedoeld om op avontuur te gaan. Niet omdat we flauw willen zijn, maar omdat veiligheid altijd voorop staat. Dus bij deze nog een vriendelijke herinnering: klimmen op bruggen en brugwachtershuisjes is misschien spannend, maar vooral ook gevaarlijk. Een mooie dag op de centrale Aan het einde van de dienst kijk ik met een tevreden gevoel terug. Van hulpdiensten en beroepsvaart tot zeilschooltjes en nieuwsgierige kinderen: geen dag op de bediencentrale is hetzelfde. Juist die afwisseling maakt het werk zo bijzonder. En terwijl de dienst erop zit en ik mijn spullen pak, verschijnt er opnieuw een glimlach op mijn gezicht. Wat was het weer een mooie dag op de centrale.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":904,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[26,24],"tags":[],"class_list":["post-903","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-brugwachter","category-nieuwegein"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\tEen klaslokaal op het water<\/h2>\n\n\n\n
Jonge avonturiers op een gevaarlijke plek<\/h2>\n\n\n\n
Een mooie dag op de centrale<\/h2>\n\n\n\n