Toen ik binnenkwam op de post zat de sfeer er meteen goed in. Mijn collega zat me al lachend op te wachten. We begonnen precies op tijd aan een flinke ronde voor de uitvaart van de scheepvaart: eerst de brug bij de passantenhaven, daarna de tweede brug om vervolgens door te schakelen naar brug drie.
Het voer allemaal met een behoorlijke slakkenvaart onder de eerste brug door. Pas als alle bootjes eronderdoor zijn, kan ik de brug eindelijk sluiten. Het ging dit keer niet zo snel, vooral omdat het eerste bootje nog een heel eind van de derde brug verwijderd lag.
Een angstaanjagend moment op de monitor
Zodra de eerste brug dicht zat, haalde ik het beeld van de derde brug op mijn scherm. Ik begon keurig volgens de vaste procedure met het laten zakken van de oprijboom. Maar net toen de slagboom bijna helemaal dicht was, ging het mis.
Op de monitor zag ik ineens een fietser recht op de neerlatende boom afrijden. De afstand was al ontzettend klein en er werd simpelweg niet geremd. Mijn hart sloeg direct over. Hij ziet die boom toch wel?! schoot er door mijn hoofd.
Helaas… het gebeurde niet.
De fietser raakte de boom vol, draaide een halve tol en de fiets maakte er achteraan een heftige salto. Maar wat het beeld op mijn scherm pas écht akelig en ijskoud maakte, was het moment daarna: de fietser bleef volstrekt roerloos op het asfalt liggen.
Machteloosheid vanaf de post
Op zo’n moment telt iedere seconde. Ik heb geen moment getwijfeld en meteen 112 gebeld om de situatie zo helder mogelijk uit te leggen aan de meldkamer.
Gelukkig waren omstanders er ontzettend snel bij. Twee fietsers en een automobilist stopten direct om zich over het slachtoffer te ontfermen totdat de hulpdiensten arriveerden. Niet veel later kwam de hulpverlening massaal op gang: drie politieauto’s en een ambulance kwamen ter plaatse om de gewonde fietser de nodige zorg te bieden. De dertien boten die klaarlagen om erdoor te kunnen, moesten uiteraard wachten.
Op een moment als dit komt de afstand van ons werk extreem hard binnen. Je zit achter je schermen, ziet het voor je ogen gebeuren, maar je staat compleet machteloos. Je kunt niet naar buiten rennen om een hand vast te houden, eerste hulp te verlenen of een deken te halen. Je moet het doen met wat je ziet op een scherm.
Het voorval laat me niet zomaar los. Mijn gedachten blijven uitgaan naar de fietser die daar zo abrupt en hard ten val kwam. Ik leef uit de grond van mijn hart mee met het slachtoffer en diens familie, en ik hoop vurig dat de verwondingen en klachten meevallen en dat er een spoedig en volledig herstel volgt.
Een vrolijk lichtpuntje op het water
Na het afhandelen van het incident en de assistentie aan de hulpdiensten ging het werk op de centrale door. En hoewel mijn hoofd nog vol zat van het ongeluk, bracht de scheepvaart later die dag ook een heel ander beeld voorbij.
Even later zag ik een ontzettend leuk bootje voorbijvaren. Aan boord zaten twee volwassenen met allebei een feestelijk puntmutsje op hun hoofd. Tussen hen in zat een kindje met zo’n prachtige, kleurrijke feestmuts die kinderen op school krijgen als ze jarig zijn. Een vrolijk en feestelijk tafereel op het water, en vanaf de post sturen we de kleine jarige job uiteraard alsnog een behouden vaart toe.
Het was een dag die begon met een lach, maar door het ernstige incident op de brug hield ik er uiteindelijk een erg nare nasmaak en een gevoel van diepe gemengde gevoelens aan over.
