Soms zijn het juist de kleine, onverwachte momenten die een werkdag bijzonder maken. Vandaag was daar een mooi voorbeeld van.
Ik zat al even op mijn werkplekje op de bediencentrale, rustig de schermen in de gaten te houden, toen ik ineens een lief klein sleepbootje voorbij zag varen. Aan boord zaten twee opzittenden en doordat we het raam open hadden staan, kon ik het geluid van de motor goed horen.
En eerlijk? Dat klonk echt prachtig.
Sommige schepen hebben gewoon iets bijzonders. Het geluid, het uiterlijk, de manier waarop ze voorbij varen… dit was er absoluut zo eentje. Later op de dag zag ik hetzelfde bootje nog langs meerdere bruggen komen. En alsof dat nog niet genoeg was, zag ik hem ’s avonds onderweg naar huis opnieuw varen.
Alsof hij me de hele dag gezelschap hield.
Een brugopening voor een bekende verschijning
Niet veel later ging het belletje voor een brugopening.Er was een opening aangevraagd, dus ik zette direct de juiste brug op mijn werkscherm. Alleen… er was geen boot te zien.
Ik bleef toch nog even kijken, terwijl een collega al lachend zei:“Er is een opening gevraagd voor een onderzeër… ja ja, daar is hij weer.” Blijkbaar een bekende grap op de centrale.
Na ongeveer vijf minuten verscheen er ineens toch een bootje in beeld. Ik bediende snel de brug, maar dacht ondertussen wel: schipper, bel niet zó ver van tevoren. Zolang we je niet zien aankomen, gaat die brug echt nog niet open. En dat betekent uiteindelijk alleen maar langer wachten.
Even zwaaien naar de camera
Later op de dag liet ik bij een andere brug een bootje door. Ik zag de schipper enthousiast zwaaien naar het brugwachtershuisje, zoals dat wel vaker gebeurt. Alleen besefte hij zich ineens dat daar natuurlijk helemaal niemand zat.
Hij draaide zich abrupt om, keek recht in de camera en zwaaide alsnog vrolijk die kant op. Je begrijpt vast dat ik met een grote glimlach terugzwaaide. Dat soort spontane momenten maken een werkdag toch nét even leuker.
Een bijzonder uitzicht op een stille brug
Terwijl ik later over het rijtje schermen keek, viel me op dat er ineens een kleine file ontstond bij een normaal gesproken vrij rustige brug. Nieuwsgierig haalde ik die brug naar mijn scherm. En toen zag ik waarom.
Er reed een prachtige dubbeldekkerkoets voorbij, vol met mensen die zichtbaar genoten van de rit. Het was zo’n beeld dat je niet iedere dag tegenkomt. Ik kon alleen maar glimlachen en denken dat zij waarschijnlijk net zo genoten van dat bijzondere uitzicht als ik op dat moment deed vanuit de bediencentrale.
Geen dag is hetzelfde
Dat is precies wat dit werk zo leuk maakt. Je begint een dienst nooit precies wetend wat de dag gaat brengen. Soms is het rustig, soms druk, en soms zitten er van die onverwachte kleine momenten tussen die een gewone werkdag nét dat beetje extra geven.
En juist dat maakt dat ik iedere keer weer met plezier achter mijn schermen plaatsneem. Ik ben benieuwd wat de volgende dienst weer voor verrassingen brengt.
