Wanneer ik aankom op de bediencentrale kijken er twee gezichten mijn kant op. De ene blik is hoopvol, de andere vooral berustend. Het is meteen duidelijk dat mijn komst gewaardeerd wordt, want vandaag neem ik één van mijn collega’s over zodat hij naar huis kan.
Na de overdracht installeer ik mezelf achter de bediening en maak ik me klaar voor de dienst. Niet veel later vertrekt mijn collega even om een brug te bedienen die niet op afstand bediend kan worden. Vanaf dat moment ben ik even alleen verantwoordelijk voor de bruggen.
Een kikker, een haai en een fuut
Terwijl ik de schermen in de gaten houd, melden zich al snel drie bootjes aan. Het gaat om huurbootjes die dezelfde route varen en achter elkaar richting de brug komen.
Bij de eerste brug moeten de voorste bootjes even wachten totdat ook het derde bootje kan aansluiten. Dat levert eigenlijk een prachtig gezicht op: drie bootjes netjes achter elkaar op een rij.
Nog leuker zijn de namen van de bootjes.
Zo kan ik vandaag met recht zeggen dat ik een kikker, een haai en een fuut tegelijk voor de brug had liggen. Dat maak je ook niet iedere dag mee.
Zodra de eerste brug weer gesloten is, open ik snel de tweede brug. Daarna heb ik net genoeg tijd om de derde brug gereed te maken, zodat de bootjes ook daar zonder onnodig wachten soepel kunnen doorvaren.
Dat zijn van die momenten waarop alles precies in elkaar valt en de scheepvaart lekker door kan varen.
Even wachten op een automobilist
Later op de middag krijg ik opnieuw een aanvraag voor een brugopening. Deze brug staat er helaas om bekend dat weggebruikers soms nog snel proberen door te rijden of fietsen wanneer de slagbomen al dalen. Daarom let ik hier extra goed op.
Ik sluit de oprijkanten van de brug af, zodat er geen nieuw verkeer meer de brug op kan rijden. Maar dan merk ik dat ik nog even moet wachten.
Voor de slagboom staat een auto stil. Op zich geen probleem, ware het niet dat achter deze auto nog twee andere voertuigen staan die zich nog op de brug bevinden. En zolang er verkeer op de brug staat, kan ik natuurlijk niet openen. Het lijkt erop dat de bestuurder van de voorste auto iets belangrijkers heeft gevonden: zijn telefoon.
Via de luidspreker van de brug luister ik mee en hoor al snel getoeter van andere weggebruikers. Gelukkig heeft de bestuurder dan ook door dat hij kan doorrijden. De auto’s verlaten de brug en eindelijk is de brug vrij. Dat betekent dat ik de brugopening veilig kan starten.
De schipper kan zijn weg vervolgen en eerlijk gezegd ben ik daar zelf ook blij mee.
Een rustige afsluiting
De rest van de dienst verloopt zonder bijzonderheden. Er is tijd voor een praatje met collega’s, de brugopeningen verlopen soepel en zowel scheepvaart als wegverkeer kunnen veilig hun weg vervolgen.
Soms zijn het juist deze rustige diensten die stiekem het prettigst zijn. Geen grote storingen of spannende situaties, maar gewoon een dag waarop alles draait zoals het hoort.
En voor je het weet zit de dienst er alweer op.
Tot de volgende keer!
