Maandagavond is traditioneel de vaste stofzuigavond op de post. Normaal gesproken pak ik die taak pas later op de avond op als er minder mensen zijn; dan heb ik tenminste alle ruimte om de boel aan kant te maken. Deze keer werkte ik echter samen met een collega die stofzuigen blijkbaar een heerlijke bezigheid vindt. Nou, dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen! “Als jij de stofzuiger pakt, neem ik de plumeau ter hand,” stelde ik voor. Zo gezegd, zo gedaan. Binnen no time was ons honk weer spic en span, waardoor we de rest van de avond in een heerlijk schoon hokje konden zitten.
Slimme marifooncheck na een P2000-melding
Lang konden we echter niet stilzitten. Op de centrale hebben we een speciaal P2000-meldapparaat staan dat afgaat bij brandweermeldingen. Vlak na onze grote schoonmaak ging het apparaat voor het eerst in mijn dienst af: dier te water. Vanwege de hulpverlening kregen we direct de instructie om de nabijgelegen provinciebrug voorlopig even niet te draaien.
Omdat ik inmiddels uit ervaring weet dat er rond dat tijdstip nog wel eens een groot vrachtschip langskomt, besloot ik direct op Marine Traffic te kijken. Ja hoor, er kwam een zandschip al bijna om het hoekje kijken
Ik greep meteen de microfoon om de schipper via de marifoon op te roepen en te waarschuwen. Mijn collega zat me echt verbaasd aan te kijken: “Huh, hoe wist jij dat nou?!” Ik glimlachte geheimzinnig en zei: “Ik weet toch alles.” Hij lacht en reageert gevat: “Nee hoor, dat ben ik al!” Helaas viel hij direct door de mand, want ík wist dit scheepje te spotten en hij niet. Nadat we uitgelachen waren, heb ik hem toch maar even uitgelegd hoe handig Marine Traffic werkt.
De schipper van het zandschip was overigens dolblij met mijn oproep. Dankzij de waarschuwing kon hij tijdig vaart minderen en zonder abrupt te hoeven remmen richting de provinciebrug kachelen. Zodra het sein ‘veilig’ werd gegeven, kon de brug direct open en voer hij soepel door. Slimme logistiek!
Sensatiezoeker op afstand
Later op de avond hoorde ik vlakbij de sirene van een ambulance stoppen. Hmm, dat is wel heel dichtbij, dacht ik, maar toen ik door de ruiten naar buiten keek, zag ik hem al niet meer. Nog geen vijf minuten later rinkelde het P2000-meldapparaat alweer. Dit keer ging het om een ‘afhijsing van een patiënt’ door de brandweer.
Op zo’n moment transformeer ik op veilige afstand toch een klein beetje in een sensatiezoeker. Het grote voordeel van deze afstand dat ik kan kijken zónder de hulpverleners ter plaatse in de weg te lopen. Zodra die sirenes klinken, móét ik simpelweg even spioneren; het blijft fascinerend om te zien hoe professioneel de hulpdiensten te werk gaan. Vanaf de centrale wens ik de patiënt in elk geval van harte beterschap en ik hoop dat hij of zij snel weer gezond het ziekenhuis mag verlaten!
