Op de centrale is geen dag hetzelfde. Ook vandaag kwamen er weer een paar opmerkelijke situaties voorbij op onze schermen en via de marifoon.
“Brug, hier boot…”
We waren net een van de bruggen bijna helemaal aan het sluiten toen er ineens een kraakje klonk via de marifoon:
“Brug, hier boot, mag ik ook nog door de opening?”
Tja, de brug was al bijna dicht, maar omdat het in dit geval om beroepsvaart ging, maken we uiteraard graag ruimte. Ik heb de brug meteen weer voor de schipper geopend. Wel heb ik over de marifoon vriendelijk gevraagd: “Wilt u zich een volgende keer wel wat eerder aanmelden?” De schipper beloofde het beterschap. En belofte maakt schuld: op de terugweg verliep de communicatie vlekkeloos en konden we de brug in één vloeiende beweging bedienen zonder dat we de boel opnieuw hoefden open te gooien.
Bezoek van Handhaving
Kort daarna stonden er ineens twee BOA’s van Handhaving binnen op de post. Ze kwamen melden dat de verkeerslichten bij een van de buitenbruggen nog aan stonden. Omdat we op afstand bedienen, is het altijd fijn als mensen op straat even scherp meekijken voor de bruggen die we niet op afstand bedienen! Mijn collega aarzelde geen seconde. Sprong meteen op zijn scooter en reed er snel naartoe om de lampen netjes uit te zetten.
Hilariteit om een vergeten slagboom
Na de scooteractie van mijn collega ging op de post de telefoon. Aan de lijn had ik een medewerker van een rederij.
- “Goedendag, is er misschien iets mis bij de brug?” vroeg de stem aan de lijn.
- “Nee hoor, niet dat ik weet!” antwoordde ik verbaasd.
Totdat ik eens goed naar het scherm van de betreffende brug keek… Mijn collega was na een eerdere opening simpelweg compleet vergeten om de slagbomen weer omhoog te doen! De brug lag al lang weer dicht, maar het wegverkeer stond nog steeds geduldig voor een dichte slagboom te wachten.
Lachend heb ik de bomen alsnog snel omhoog gedaan. Het is en blijft mensenwerk op de centrale, en gelukkig kon de rederij (en het wachtende verkeer) er ook snel om lachen!
