Vandaag was een van die heerlijke, gestroomlijnde dagen op de centrale. Het aanbod op het water was overzichtelijk en alles liep op rolletjes. Ik merk aan jezelf dat het werk op de post steeds meer een tweede natuur begint te worden. De schermen, de knoppen en de communicatie gaan me steeds vloeiender af—een erg fijn gevoel!
De klassieker via de marifoon
Toch blijft een rustige dag op de post zelden saai, vooral dankzij de schippers die oproepen via de marifoon. Ik moet elke keer weer stiekem grinniken om die ene bekende vraag:
“Brugwachter, mag ik onder de brug door?”
Tja, dat mag natuurlijk altijd! Sterker nog: als jouw schip laag genoeg is om zonder opening onder het gesloten dek door te varen, juichen we dat op de centrale alleen maar toe. Het scheelt ons weer een bediening en het wegverkeer hoeft niet onnodig te wachten voor dichte slagbomen.
Soms neem ik de vraag over de marifoon maar even heel letterlijk en antwoord met een knipoog dat ze er uiteraard prima onderdoor mogen sturen. Het levert op het water en achter de schermen altijd weer een vrolijke noot op.
Steeds meer op je plek
Het is mooi om te merken hoe het werk steeds vertrouwder voelt. Waar je in het begin nog strak naar alle schermen tuurt en elk proces stap voor stap doorneemt, ontstaat er nu meer ruimte voor ervaring, inzicht én humor. Dat maakt het vak van brugwachter op de centrale niet alleen verantwoordelijk, maar ook ontzettend leuk!
