Met een glimlach loop ik de bediencentrale weer binnen.”Goedemorgen collega’s! Hoe gaat het met jullie?” Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe de ochtend tot nu toe verlopen is.
“Was het al druk?” “Nee,” krijg ik als antwoord. “Mooi,” zeg ik lachend. “Dan gaat het nu vast wel druk worden.” “Laten we het hopen,” hoor ik terug.
Ik installeer mezelf snel achter mijn werkstation en nog voordat ik goed en wel zit, dient de eerste brugopening zich alweer aan. De dag is begonnen.
Bijzondere bezoekers op het water
Na ongeveer een uurtje mag ik één van de bruggen openen. Ik laat een boot passeren en kijk zoals altijd nog even naar de camerabeelden om te zien of er meer verkeer aankomt.
Dan valt me ineens iets op. Vanuit het vaste gat onder de brug verschijnen plotseling meerdere bootjes. “Huh?” Ik kijk nog eens goed.
Het blijken twee kleine boten te zijn met per boot acht mensen aan boord die fanatiek aan het peddelen zijn. Daarnaast vaart er nog een derde bootje met een motor eromheen. Wanneer ik beter kijk, zie ik dat de mensen allemaal gekleed zijn in legergroene kleding. Ook de bootjes hebben die typische legergroene kleur. Dat kan eigenlijk maar één ding betekenen. Het leger is aan het oefenen. Ik blijf ze nog even nastaren terwijl ze verder varen. Naast me hoor ik een collega zeggen: “Die gaan we waarschijnlijk bij de volgende brug weer tegenkomen.”
Vier groepen militairen
Een kwartiertje later opent mijn collega dezelfde brug. Daar komt opnieuw zo’n groep aan. Twee groepen dus. Maar daar bleef het niet bij.
Uiteindelijk zagen we die dag maar liefst vier verschillende groepen voorbij komen bij die brug. Kennelijk was er een grotere oefening gaande op het water.
Een paar uur later zag ik ze zelfs bij een andere brug opnieuw voorbij peddelen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best een beetje medelijden met ze kreeg. De temperatuur liep die dag op tot ongeveer dertig graden en de zon deed flink haar best. Terwijl ik in een gekoelde ruimte zat, waren zij al uren bezig op het water. Respect hoor. Ik doe het ze niet na.
De brug stond open… en dat was mijn schuld
Aan het einde van de dienst was het tijd voor de wisseling van de wacht. Of nou ja… bijna. Mijn vervangende collega kwam iets later binnen dan gepland. Zijn eerste vraag was direct: “Wie heeft die brug open gezet?” Ik moest meteen lachen. “Dat ben ik geweest.” Hij keek me aan. Ik keek terug.
En vervolgens werd ik bedankt. Blijkbaar had de openstaande brug ervoor gezorgd dat hij wat vertraging had opgelopen. Volgens hem was het dus mijn schuld dat hij te laat was. Ik kon alleen maar gniffelen. Ondertussen dacht ik stiekem: “Had je er misschien rekening mee moeten houden dat bruggen af en toe open gaan?”
Weer een mooie werkdag
Het was uiteindelijk zo’n dag waarop er misschien geen grote incidenten gebeurden, maar waarop er genoeg bijzondere momenten waren om met een glimlach op terug te kijken.
Van militaire oefeningen op het water tot een collega die zijn eigen vertraging op een brugopening probeerde af te schuiven.
Geen dag is hetzelfde op de bediencentrale.
En eerlijk gezegd maakt dat het werk juist zo leuk.
