De werkdag van 27 juni begon in een vreemde, drukkende stilte. Het weerbericht had het al aangekondigd: code oranje vanwege extreme hitte en naderend noodweer. Op het water merkte je dat meteen. Het was een opvallend rustige dag; de meeste schippers hadden eieren voor hun geld gekozen en lagen ergens veilig in de schaduw aan de kade.
Op onze post hielden we ondertussen ons hart vast voor de techniek. De beruchte brug die gisteren nog voor flinke problemen zorgde, gaf vandaag gelukkig geen grote storingen waarbij de monteur direct moest opdraven. Wel popte er af en toe nog een waarschuwingsmelding op in het systeem. Om het risico op een vastgelopen brug te minimaliseren, namen we geen risico: we draaiden de brug aanzienlijk minder en zorgden ervoor dat de bootjes strak gebundeld werden. Zo hielden we de techniek én het wegverkeer te vriend.
Van de centrale naar de chaos op de weg
Rond het einde van de dienst begon de lucht gevaarlijk paars en zwart te kleuren. Het contrast met de rustige middag kon bijna niet groter. Waar mijn dienst op de centrale rustig eindigde, veranderde de weg naar huis in een complete rollercoaster.
De voorspelde code oranje barstte in alle hevigheid los. Het flitste aan één stuk door van de bliksem en de hemelsluizen gingen volledig open. Binnen no-time veranderde de regen in hagelstenen die zo groot en hard waren, dat het simpelweg gevaarlijk werd op de snelweg.
Bizar gezicht: De hagel was zo heftig dat automobilisten voor mij massaal besloten om stil te gaan staan op de snelweg, pal onder de viaducten om hun auto’s tegen schade te beschermen.
Als brugwachter ben je gewend om de hele dag extreem scherp op te letten op de centrale, maar op de weg naar huis moest ik pas écht alle zeilen bijzetten. Met gevarenlichten aan en stapvoets rijdend was het centimeter voor centimeter manoeuvreren. Gelukkig ben ik weer veilig thuisgekomen. Wat een bizarre dag!
Heb jij het noodweer van 27 juni ook meegemaakt onderweg? Laat je reactie achter!
