Soms heb je van die dagen dat het allemaal net even wat minder lekker loopt. Vandaag was precies zo’n dag op de centrale. De opstart was weliswaar rustig en ook mijn collega’s waren vandaag niet echt van de praterige kant, waardoor het opvallend stil bleek op de post. Maar zodra de schermen aangingen, bleek de rust schijn.
Rood is rood (ook voor wielrenners)
Bij mijn allereerste brugopening van de dag was het meteen al raak op het scherm. Ik zag een wielrenner die onverstoorbaar door het rode licht reed. Het resultaat? Hij kwam klem te zitten tussen de net neerdalende slagbomen.
Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: rood licht geldt voor iedereen, dus ook voor wielrenners op snelheid!
Gelukkig had deze wielrenner al snel door dat de brug absoluut niet open zou gaan zolang hij in dat vlak bleef staan. Hij klikte zijn schoenen los, kroop met fiets en al onder de bomen door, klikte weer vast en fietste snel door. Voor ons als brugwachters blijft het een constante herinnering dat je écht continu scherp moet blijven opletten via de monitoren.
Een draaibrug in storing: Dorp in tweeën gesplitst
Toen werd het tijd voor de tweede draai van de dag—dit keer letterlijk, want het betrof een draaibrug. Het openen van de brug verliep vlekkeloos, maar bij het sluiten ging het mis. De brug weigerde stellig weer dicht te gaan.
Daar gingen we weer: het complete storingsprotocol werd meteen opgestart (monteur, provincie, hulpdiensten en leidinggevende inlichten). Helaas liet de monteur deze keer erg lang op zich wachten doordat hij van ver moest komen. Het trieste gevolg was dat het dorp de halve dag fysiek van elkaar gescheiden was. Aangezien het een zondagse dienst was, hoop ik van harte dat er niet al te veel kerkgangers te laat in de kerk zijn aangekomen…
Achter de schermen: Als een brug in storing valt, beïnvloedt dat direct een hele gemeenschap. Het wachten op een monteur duurt voor ons op de post op zo’n moment nét zo lang als voor de mensen voor de dichte slagboom.
Een klein gebaar na een geslaagde proefdraai
Toen de monteur het probleem eindelijk verholpen had en we een geslaagde proefdraai hadden uitgevoerd, liep hij terug naar zijn auto om de administratie af te ronden. Net op dat moment zag ik op de schermen nog een boot aankomen. Ik besloot meteen te draaien: mocht de brug opnieuw weigeren, dan was de monteur tenminste nog ter plekke.
Toen ik de slagbomen wou laten zakken, zag ik aan de ene kant van de brug een dame staan met haar armen wijd gespreid. Aan de overkant zag ik een andere dame verlangend terugkijken. Het was overduidelijk dat ze bij elkaar hoorden.
Met het lange wachten van de afgelopen uren nog vers in mijn geheugen, besloot ik ze toch nog even bij elkaar te brengen. Ik gooide de bomen weer even omhoog zodat ze snel naar elkaar toe konden fietsen. Pas toen ze samen aan dezelfde kant stonden, sloot ik de bomen en draaide ik de brug. Een klein gebaar, maar met een groot effect. En de monteur? Die hoefde gelukkig niet meer uit zijn auto te komen en kon door naar zijn volgende klus!
