Op het water was het vandaag een opvallend rustige dag. Weinig hectiek, geen ingewikkelde opstoppers en een heerlijk kalm tempo op de schermen. Maar rustig betekent op de post absoluut niet saai! De passanten en schippers waren vandaag namelijk in een buitengewoon melige bui, wat zorgde voor een reeks geweldige marifoongesprekken.
Taalpuristen via de marifoon
Het leek wel alsof de meeste schippers vandaag een cursus droge humor hadden gevolgd. Via de marifoon en de omroepinstallatie kwamen er een paar heerlijke klassiekers voorbij:
- Schipper: “Mag ik door de brug?”Mijn antwoord: “Als dat kan, hoef ik hem tenminste niet open te doen!”
- Schipper: “Mag ik onder de brug door?”Mijn antwoord: “Ja hoor, heel graag zelfs, dat scheelt mij weer een opening.”
- Passant: “Ik sta voor de brug!”Mijn antwoord: “Ik hoop het niet voor u, want dan krijgt u behoorlijk natte voeten… U staat héór de brug!”
En de absoluut beste van de dag:
Schipper: “Kunt u voor mij de brug openen?”
Ik: “Ja hoor, dat kan!”
(Ik open een willekeurige andere brug op mijn scherm en de marifoon kraakt direct weer…)
Schipper: “Ehh, maar ik lag voor déze brug?!”
Ik: “Kijk, dát gaf u er niet bij aan! Dan ga ik die van u nu ook gelijk openen.”
Soms moet je de taal nou eenmaal even heel letterlijk nemen om de sfeer erin te houden!
Een heuse ‘watervilla’ uit Duitsland
Vlak voor het einde van de dienst kwam er nog een heus “bootje” binnengevaren. Nou ja, bootje… Toen het schip langs het brugwachtershuisje voer, zagen we dat het indrukwekkende jacht bijna net zo hoog was als het gebouw zelf!
Mijn collega keek zijn ogen uit en merkte droog op dat hij wel heel benieuwd was naar de brandstofrekening van dit slagschip. Nou, eerlijk gezegd wil ik dat niet eens weten—zeker niet toen ik zag dat de thuishaven in Duitsland lag. Die trip over de Nederlandse wateren heeft ongetwijfeld een klein vermogen gekost!
Het was in elk geval een prachtige en indrukwekkende afsluiting van een dag vol lachende gezichten en flauwe grappen. Op naar de volgende dienst!
