De zomerdrukte is officieel voorbij, en dat merken we direct op de post. De grote stroom recreanten is weer opgedroogd, het aantal brugopeningen neemt af en het ritme wordt weer wat kalmer. Maar rust op de centrale betekent zeker niet dat er niets te zien is — het geeft ons juist extra tijd om eens goed om ons heen te kijken en de omgeving in de gaten te houden.
Vandaag viel mijn oog via de monitoren op een mooi tafereel: een tweetal vissers dat zich rustig op een brug had geïnstalleerd.
Een half uur geduld (en een muzikale grap)
Met een kop koffie erbij heb ik ze een tijdje geobserveerd. Geconcentreerd, bewegingsloos en met alle geduld van de wereld stonden ze daar te wachten op die ene beet. En tja… als je ze zo een half uur lang nauwlettend volgt zonder dat er ook maar iets gebeurt, begint het bij ons op de post natuurlijk te kriebelen.
Op een gegeven moment kregen we de neiging om een wel heel toepasselijk muziekje door de buiten-speakers van de brug te laten schallen:
Uiteraard hebben we ons keurig professioneel gedragen. We hebben de muziek op de centrale wél even lekker afgespeeld, maar uiteraard niet via de omroepinstallatie naar buiten. De omgeving en de vissers hebben we hun rust gegund, maar wij op de post hebben er in elk geval smakelijk om kunnen lachen. Zo vliegen de rustigere werkdagen ook weer voorbij!
