Soms zijn er van die dagen dat het werk op de centrale aanvoelt als een front-row seat bij een prachtige vaartocht. Vandaag was zo’n dag waarop het water zich van zijn allermooiste kant liet zien!
“Piet Hein, kunnen wij door de brug?”
Het begon allemaal met een kraakje en een stem via de marifoon: “Dit is de Piet Hein, kunnen wij door de brug?” Mijn antwoord was natuurlijk direct helder: “Ja hoor, geen enkel probleem!”
Maar toen het schip eenmaal aan kwam varen en netjes voor de brug klaar ging liggen, keek ik mijn ogen uit. Wow, wat een ontzettend mooi jacht! Een klassiek en prachtig onderhouden schip dat je niet elke dag voorbij ziet komen. Toen de brug eenmaal open stond, kon ik het niet laten: ik ben even naar de voordeur van het brugwachtershuis gelopen om er op mijn gemak van te genieten. Terwijl het schip rustig passeerde, hoorde ik de mannen aan boord roepen dat ze probeerden voor de middagsper weer terug te zijn. Ik riep terug dat dat helemaal goed was en wenste ze een behouden en mooie vaart toe.
Een brul over het water en historisch moois
Kort nadat de brug weer dicht was, zag ik via de monitoren een ander schip loskomen van de wal. Ik greep de marifoon om ze op te roepen en te vragen of ze nog door de brug wilden, maar het bleef stil aan de overkant… Geen reactie. Gelukkig beschikt mijn collega over een indrukwekkend krachtige stem. Die gaf vanuit de deuropening even een flinke brul over het water! “Nee!” riep de schipper snel terug, waarna we zagen dat ze koers zetten naar een ander plekje aan de kade. Kijk, dat is ook weer duidelijk: die moesten ergens anders zijn.
Gedurende de dag bleef het een feest op het water. Langzaamaan zagen we steeds meer historische en oude schepen verschijnen. Wat blijft dat varend erfgoed op het water toch een schitterend gezicht om vanaf de post te bewonderen!
Het onderhouden van al die nostalgische details, het glimmende houtwerk en de klassieke lijnen… Al met al was het een heerlijke dienst en simpelweg een dagje puur genieten op de centrale.
