Het heeft altijd wel iets rustgevends: een dagje ‘dienst’ op de brug. Vandaag mocht ik weer plaatsnemen in de brugwachtershuisje-modus. Het begon meteen met een klassiek logistiek spelletje. Ik kwam namelijk aan tijdens spertijd.
Nu denk je misschien dat alles dan stilligt, maar de werkelijkheid is dynamischer. Voor de beroepsvaart maken we immers graag een uitzondering. Er werd dus gewoon gedraaid, waardoor het wateroppervlak nooit écht helemaal slaapt.
Langzaam op gang
Zodra de spertijd officieel voorbij was, zag je de dynamiek op het water veranderen. Geen gigantische stormloop, maar een heerlijk rustige opbouw van recreantensloepjes en plezierboten die langzaam hun weg naar de brug vonden. Heerlijk om naar te kijken.
Slingers en een net-niet-high-five
Eén specifiek bootje trok meteen mijn aandacht: een gezellig sloepje dat aan de buitenkant vrolijk versierd was met ballonnen. Aan boord zat een compleet gezin: twee ouders en maar liefst vijf kinderen in oranje zwemvesten. Een feestje op het water, letterlijk en figuurlijk.
Terwijl ze de brug naderden, zag ik een van de kinderen wild zwaaien en omhoog kijken. Het doel was duidelijk: de brug aanraken tijdens het onderdoor varen.
Met een flinke sprong deed de kleine avonturier een ultieme poging. Maar helaas… zelfs met de beste sprongkracht kwam hij nog zeker 20 centimeter tekort.
Het mocht de pret niet drukken. Het was een ontzettend lief en aandoenlijk gezicht dat mijn hele brugwachtersdag in één klap goed maakte. Soms zit het geluk op het water in de kleinste (en net te hoge) dingen!
