Werken op de centrale is dynamisch, uitdagend en – vooral op dagen zoals vandaag – ontzettend grappig. Met het beheer over maar liefst meerdere bruggen verveel je je werkelijk geen seconde. Vandaag was zo’n dag waarop alles nét even anders liep dan gepland. Van hardnekkige zwartrijders tot ‘onzichtbare’ boten: de centrale was vandaag het decor van een ware puzzelrit.
Rood licht? Niet voor de familie Gans!
Het begon al bij een van de brugopeningen. Terwijl de slagbomen netjes naar beneden waren en de lichten op rood stonden, besloot één specifieke familie zich compleet niets aan te trekken van de regels. De familie Gans, welteverstaan!
Met een indrukwekkend gevolg van vier volwassen ganzen en zo’n acht waggelende kuikens zwommen ze doodgemoedelijk plonsend onder de geopende brug door. Pas toen deze gevederde VIP-gasten veilig aan de overkant waren, kon het bootje erachteraan en mocht de brug eindelijk weer dicht. Veiligheid voor alles, ook voor de lokale fauna!
De mysterieuze onderzeeërs
Niet veel later kregen we op de centrale meerdere meldingen binnen voor een specifieke brug. Volgens de systemen lag er een schip te wachten. Ik checkte direct de camera’s: helemaal niets te zien. Geen mast, geen boeg, geen rimpeling in het water.
“Het moeten haast wel onderzeeërs zijn,” grapten we op de centrale. En tja, zolang er op de camera geen boot te zien is, gaan we natuurlijk niet draaien!
Marifoon-puzzelen voor gevorderden
Vlak daarna kraakte de marifoon. Een laconiek, simpel: “Hello”. En daarna… stilte. Geen bootnaam, geen callsign, en al helemaal geen locatie. Wij moesten maar raden wat er aan de hand was.
Uiteindelijk bleek het te gaan om een huurboot die door een van onze bruggen wilde. Maar ja, we hebben op de centrale ‘maar’ 13 bruggen onder onze hoede. Probeer dan maar eens te achterhalen waar die boot ligt als de schipper zelf geen flauw idee heeft waar hij vaart. Een heerlijke puzzel die gelukkig, met wat geduldig speurwerk, weer werd opgelost.
Direct gerookte vis?
Aan het einde van de dag, toen de avondsper voor de meeste bruggen inmiddels was ingegaan, keek ik nog even op de schermen. Op de Schrijversbrug zag ik drie vissers rustig hun hengel uitgooien. Precies op het moment dat een van de mannen een sigaretje aanstak, sloeg zijn hengel dubbel. Beet!
Terwijl hij zijn vis begon binnen te halen, moest ik glimlachen en dacht ik bij mezelf: Hmmm, zou die vis nu direct gerookt worden daarboven?
Het was weer een heerlijke, typische dag op de centrale. Op naar de volgende!
