Mijn dienst was nog maar nét begonnen of ik werd al getrakteerd op een prachtig schouwspel. Ik zat nog maar nauwelijks op mijn stoel toen ik een bekend, luidruchtig gekwetter hoorde. Toen ik me omdraaide en door de ruiten keek, zag ik een groepje van zo’n vijf tot zes felgroene halsbandparkieten voorbijvliegen. Prachtig! Ik móést er even extra naar kijken, want het blijven simpelweg schitterende verschijningen zo in de lucht.
Spoedtelefoontje op de vaste lijn
Lang kon ik echter niet wegdromen bij de vogels, want de realiteit riep ons al snel weer tot de orde van de dag. De telefoon ging. Nu is een telefoontje tijdens de dienst op zich niet heel vreemd, maar ditmaal ging de vaste lijn over in plaats van de gebruikelijke brugmobiel. Dat betekent meestal serieuze kost. Mijn collega nam op en luisterde aandachtig naar de meldkamer. De boodschap was helder: we moesten de brug in sper zetten en mochten deze een kwartier lang absoluut niet draaien. Er was namelijk een ambulance met spoed onderweg die over ons brugdek heen moest.
Geen probleem natuurlijk, veiligheid en de hulpdiensten gaan altijd voor! Niet veel later hoorden we in de verte inderdaad al een sirene loeien, maar tot onze verbazing boog de ambulance af naar een heel andere kant. We besloten voor de absolute zekerheid de boel toch nog maar even strak in de sper te houden en niet te gaan draaien.
Dat bleek een gouden beslissing. Nog geen tien minuten later kwam het voertuig alsnog met hoge snelheid over de brug gescheurd! Ditmaal ook met sirene én met de binnenverlichting aan de achterzijde ingeschakeld. Op de centrale weten we dan vaak al hoe laat het is: dat is meestal het teken dat er inmiddels een patiënt aan boord zit. We waren in elk geval blij dat we de weg keurig vrij hadden gehouden.
Twee verschillende werelden in de lucht
Tijdens de reguliere middagsper die volgde, keerde de rust weer volledig terug. Dat gaf ons mooi even de tijd om rustig om ons heen te kijken en van het uitzicht te genieten. Het was een fascinerend gezicht in de lucht: als ik naar de noordkant van de stad keek, zag ik een paar gigantische, donkere wolkenpartijen hangen. Keek ik daarentegen naar de zuidkant, dan was er werkelijk geen vuiltje aan de lucht en genoten we van een strakblauwe hemel. Het leek wel alsof we precies op de grens van twee verschillende werelden zaten; best heel apart, maar prachtig om te zien vanaf onze post.
Zodra de brug in sper-tijd officieel voorbij was, konden we direct flink aan de bak. Er hadden zich in de tussentijd maar liefst zes recreatiebootjes verzameld die dolgraag de stad in wilden varen, terwijl er van de andere kant ook nog eens één bootje klaarlag om de stad te verlaten. Met zo’n mooie stoet schepen wisten we in elk geval zeker dat we de bruggen niet voor niets hadden gedraaid. Een productieve en geslaagde middag!
