Toen ik binnenkwam op de centrale, zag ik dat mijn collega’s al hard aan het werk waren. Het overnemen ging dit keer razendsnel. De collega die ik afloste riep meteen vrolijk: “Ga jij maar vast zitten!”. Dus ik installeerde me op mijn werkplek, zette mijn laptop neer—zodat ik op een rustig moment een nieuw blogbericht kon schrijven én op Marine Traffic kon spieken naar beroepsvaart rond de provinciebruggen—en zette mijn net gehaalde beker drinken neer. Klaar voor de dienst!
Tumult en 112 bellen vanuit de centrale
Ik was nog maar nét ingelogd toen er ineens wat tumult ontstond. Er bleek een verhitte ruzie te zijn losgebarsten op een van de bruggen. Samen met mijn collega’s keken we gespannen naar de camerabeelden op onze schermen. Ik bekeek het situatie even aan en dacht: hmmm, dit kan echt helemaal misgaan…
“Misschien moeten we even 112 bellen? Het lijkt me verstandig dat er iemand langsgaat vóór het echt uit de hand loopt.”
Mijn collega pakte direct de telefoon om de meldkamer in te schakelen, terwijl ik begon met het draaien van de overige aangevraagde bruggen. Gelukkig was de politie snel ter plaatse. De gemoederen werden gesust en zo’n half uurtje tot een uur later zagen we de politieauto’s weer rustig wegrijden. Iedereen kon zijn weg vervolgen. Het blijft bijzonder: vanuit “de lucht” zien we ontzettend veel, maar soms ben je op afstand ook gewoon even machteloos.
Puzzelen bij de provinciebrug
Ondertussen meldde het volgende probleem zich alweer: de provinciebrug schoot in storing. De collega die de storing binnenkreeg mocht naar huis toe, en er was direct een monteur op afgestuurd. Vanwege de vakantieperiode was het dit keer niet een van de vaste gezichten, wat betekende dat het een flinke puzzel voor hem was om de fout op te sporen. Gelukkig had ik alle vertrouwen in zijn vakmanschap. Al snel—voor mijn gevoel althans—was het probleem opgelost en was de weg weer veilig begaanbaar voor wandelaars, fietsers, motoren en het overige wegvervoer.
Een mast achter de wilg
Toen ik niet veel later een melding kreeg voor een brug en het beeld naar mijn werkscherm haalde, dacht ik in eerste instantie dat het een loze melding was—iets wat helaas wel vaker gebeurt. Omdat het rustig was, besloot ik even wat langer te blijven kijken. En dat was maar goed ook! Het bleek dat er iemand verstoppertje zat te spelen.
Aan de waterkant staat namelijk een grote wilg die heel mooi over het water groeit, waardoor ons zicht daar iets beperkter is. Maar ineens zag ik een topje van een mast achter de boom tevoorschijn komen. Hmmm, dat moest wel een flinke mast zijn, want de wilg is best hoog!
Langzaam kwam ze tevoorschijn en mijn ogen begonnen meteen te gloeien. Wow, wat een mooi schip! De mast was zó hoog dat hij niet eens volledig op mijn scherm paste. Vervolgens zag ik een blauwe boeg tevoorschijn komen, een volledig blauwe romp, ontzettend veel glimmend hout én een schitterende, grote vlag.
Een gracieus genot op het water
Terwijl ik de brug opende voor deze schoonheid—genaamd Statenjacht De Utrecht—zag ik op de beelden zelfs mensen uit hun auto stappen om snel een mooie foto te maken. Dit maakte mijn werkdag écht helemaal compleet!
Heel gracieus en met haar indrukwekkende verschijning voer ze door de brug heen. Wil je zelf ook nagenieten en meer lezen over het bijzondere schip De Utrecht? Dan vind je hier meer informatie op Wikipedia.
