Een mysterieuze start
Wanneer ik het sluiswachtershuisje binnenstap, valt mijn oog direct op iets vreemds: een lang, zwart voorwerp op de grond en drie kratten vol appels. Wat moet ik daar nou mee? Ach, eerst maar even zorgen dat de sluis klaar is voor gebruik.
Ik meld me aan bij de dienstleider en vraag naar de appels en aan de andere kant van de lijn hoor ik gelach: “Die moet je gaan uitdelen.” Gelukkig zou er later nog iemand langskomen om alles uit te leggen.
Voorbereidingen voor Appeltjesdag
Na een snelle boodschap bij de supermarkt ben ik net terug als een man in oranje hesje zich voorstelt: hij is van de gemeente. Niet veel later arriveren ook twee medewerkers van Waternet waardoor het mysterie wordt opgelost: het is Appeltjesdag!
Op elk appeltje zit een QR-code die verwijst naar vaarinformatie in Amsterdam. Het zwarte voorwerp blijkt een Waternet-vlag, die nog even moet worden opgezet. Alles wordt klaargemaakt voor de actie.
Camera’s, boten en appels
De eerste boten laten niet lang op zich wachten. Appeltjes worden enthousiast uitgedeeld en zelfs een cameraploeg van Waternet komt filmen. Toevallig vaart er precies een bootje de sluis in — een perfect shot voor de actie.
Daarna wordt het rustiger en besluit het team vroegtijdig op te ruimen. Binnen no-time zijn de kratten, vlag en camera’s verdwenen. En ik? Ik heb de sluis weer voor mezelf.
Eigenwijze schippers
Precies als ik mijn salade wil openen, gaat de telefoon: een bootje wil geschut worden. Tijdens het schutten meldt zich nog een tweede boot dat terug wil richting de stad. Geen probleem, we regelen het.
Later op de avond hoor ik stemmen onder mijn raam. Een bootje vaart net onder de brug vandaan. Ze willen door de sluis, maar liggen verkeerd. Ik stuur ze naar de steiger, maar ze blijven eigenwijs midden op het water drijven.
Wanneer ze uiteindelijk de sluis invaren, leggen ze slechts één kant vast. Niet handig. De boot draait rond en ze lijken zich niet druk te maken. Tot de motor vastloopt door iets in de schroef. Tja, dat is een typisch gevalletje karma.
Afsluiten met een glimlach
Rond half tien denk ik dat de dag erop zit. Maar er komt nog één bootje aan — toevallig dezelfde vriendelijke mensen die eerder al langskwamen. Natuurlijk laat ik ze er nog even door. Om tien uur zet ik de sluis op dubbel rood, pak mijn spullen en sluit rustig af.
Tot morgen, sluis. Slaap lekker.
Weerbericht van 28 juni 2025:
